Column Kevin Kicken: Visual radio? Verban Mattie en Marieke uit het luisteronderzoek

In dit artikel:

De auteur hekelt de opkomst van ‘visual radio’: het live filmen van radiostudio’s en het meefrommelen met beeld wordt gezien als een zwakke hybride die noch goede radio noch goede televisie oplevert. In plaats van de verbeelding van luisteraars te prikkelen, zorgt die video‑laag voor geforceerde decors, felle studiolampen en abrupte oversturingen tussen chagrijnige ochtendgezichten — een ervaring die volgens het stuk inconsequent en onaangenaam is voor wie gewoon wil luisteren.

Het probleem bestaat deels omdat kijkcijfers van de streams worden meegeteld in luisteronderzoeken, waarna die kijkers later weer worden weggepoetst, wat de cijfers en motieven van zenders verdacht maakt. De omslagpunt werd volgens de schrijver bereikt met acties als Serious Request, waar dj’s zichtbaar werden opgesloten voor publiek en geldinzameling — een ontwikkeling die radio meer op een attractie dan op een medium doet lijken.

Anekdotisch bewijs illustreert de valkuilen: medewerkers die bewust hun identiteit verborgen houden voor camera’s, of stagiairs die door blootvoets verschijnen onbedoeld persoonlijke problemen veroorzaakten. Het ergste vindt de auteur niet het tonen van de coulissen op zich, maar het bewust verfraaien van die schermen om er goedkope tv‑light van te maken.

Kevin Kicken, genoemd als iemand met verstand van zaken binnen het radiowereldje, fungeert als stem van kritiek; de slotconclusie is dat de luisteraar auditief weinig tot niets wint bij deze visualisering, terwijl het aura en de waarde van radio juist onder druk komen te staan.