Column Kevin Kicken: Code Oranje! Loop jij mee in die polonaise?

In dit artikel:

De tekst is een satirische beschouwing over radio en luisteraandacht, geschreven in de aanloop naar de zomer en het WK voetbal. De auteur stelt dat radiomakers vaak automatisch meeliften op grote hypes zoals voetbal en warm weer, terwijl de gemiddelde luisteraar volgens hem juist vooral bezig is met eten. Daaruit volgt de centrale boodschap: praat op de radio liever over voedsel dan over de zoveelste sporthype, omdat dat herkenbaarder en aantrekkelijker is voor het publiek.

Als voorbeeld wordt teruggegrepen op Jacques Plafond, die in zijn programma *Ronflonflon* in de jaren tachtig al systematisch vastlegde wat radiodirecteuren aten. Daarmee wilde hij laten zien hoe luxe en lamlendigheid zelfs in een omroepomgeving zichtbaar waren. De schrijver merkt ook op dat een écht kookradioprogramma tegenwoordig nauwelijks nog bestaat, omdat omroepen bang zouden zijn om groepen tegen zich in het harnas te jagen, zoals vegetariërs of mensen met speciale dieetwensen.

Verder wordt eten neergezet als een dankbaar onderwerp om elk radioprogramma levendiger en herkenbaarder te maken: van irritaties in de bedrijfskantine tot de spanning rond een kroket of verjaardagstaart. Ook maatschappelijke thema’s kunnen volgens de auteur via eten toegankelijk worden gemaakt, bijvoorbeeld door inflatie te bespreken via goedkope recepten of migratie via samen koken. De boodschap is speels maar duidelijk: wie op de radio echt aansluiting wil vinden, doet er goed aan de dagelijkse eetgewoonten van de luisteraar serieus te nemen.